Fluerette-Espoir

Czy To mógł być sen?

Gdy patrzę na Ciebie i napotkam Twój wzrok, to czuję jak każda cząstka we mnie drży. Zasycha mi w ustach i czuję lęk jak gdy by stał przede mną wściekły lew, oddaje się w popłoch i chce uciekać lecz Twe spojrzenie mnie hipnotyzuje a nóg nie mogę oderwać od miejsca w którym stoję jak by były przyklejone mimo iż są jak z waty, nie wiec co robić i jak się zachować, czuję powoli że mnie przyciągasz jak magnes z którego pola niemożna uciec. Lecz gdy już nasze ciała złączą się w jedno i oddadzą w ten piękny i cudowny taniec. Czuje się spokojnie, że mogę wszystko. Już się nie boję ani odrobinę chciała bym aby te chwile trwały wiecznie, byśmy nigdy nie przestali tańczyć, czuję że to sen i mam nadzieję że nigdy się nie skoczy. Pochylasz się do mnie lekko całujesz mnie w kark i szepczesz coś czule do ucha, lecz niestety ja nic nie słyszę bo muzyka zbyt głośno gra, Ty się odsuwasz puszczasz mą rękę i odchodzisz ze swym cudownym uśmiechem ode mnie, a ja nie wiem co zrobić. Stoję osłupiała bo mnie zostawiłeś, stoję osłupiała bo nie wiem co powiedziałeś, stoję i patrzę jak ode mnie odchodzisz, zaczynam czuć pustkę bez Ciebie, a najbardziej mnie męczy ta słodka tajemnica którą mi wyjawiłeś a ja niestety jej nigdy nie poznam... Lecz zastanawiam się czy kiedykolwiek jeszcze będzie nam dane się spotkać, może wtedy wyjawisz mi ponownie tą tajemnice lecz tym razem już nie odejdziesz i nie zostawisz mnie tak na środku samej. A jak na razie muszę żyć dalej a moje marzenia o Tobie pozostawić jedynie swym snom...